Dichterbij gedichten
Tussen de dansende bomen
Vindt het zonlicht
Schijnbaar moeiteloos
De bodem
Een lichte aanraking
Zet alles in beweging
De warmte
Stuwt
Het leven
Omhoog
Kleuren verschijnen
Waar donker
Was
Op de thermiek
Zweeft
Het alziend oog
Overal tussendoor
De stilte
In het bos
Maakt plaats voor gezoem
Wachtend
In rust
Kijk ik
Naar de volgende
Stap
Het licht speelt
van alle kanten
met jouw contouren
Stoer laat jij
je bouwstenen
zien
Je felle accenten
benadrukken
hoe karaktervol
je bent
Het geesteskind
van twee grote ego’s
heeft zich bevrijd
van moeten
Loom lig jij daar
als de creatieveling
te wachten
in de ruimte
Je symbiose
met het groen
vervolmaakt
alles
Ik leg mijn hand
Op jouw stenen
En voel de echo
Langzaam
Binnendringen
Op dit kruispunt
In de geschiedenis
Van Europa
Jij hebt het allemaal
Al eens
Gezien
Geroken
Gevoeld
De lust naar verwoesting
Gekapseld in de roes
Van identiteit
Ik leg mij neer
Om het verhaal
Beter te horen
Het
Gestamp
Van laarzen
Op jouw bodem
Doorbreekt
De eenheid
Van de massa
De paniek
Van onderdrukten
Stroomt
Onzichtbaar
Door je straten
Stil lig ik
Met mijn ogen
Open
Luisterend
Naar hoe de echo
Resoneert
In het nu
Ik zie je contouren
Door de haag
Uit het grijs komen
Je bent kaal
Leeggeroofd
Door warmte
Kou en droogte
Of was het
Zelfbescherming?
Jouw energie
Lieve vriend
Is meer waard
Dan uiterlijk vertoon
Hak hem om
Stond er droog
Op papier
Hoe kan jij
Nu overbodig zijn?
Er is ruimte genoeg
In ons reservaat
Je schuurt in de zomer
Aan tegen ons huis
Het is bijna een omarming
Zoals ik nu vaak doe
Vol overgave
Bezorgd betast ik
De holte
Waar de specht
Zijn ding heeft gedaan
De hazelnoot achterlatend
Als stille getuige
De dokter komt binnenkort
Langs om te zien wat er scheelt,
Zeg ik tegen mijzelf,
Terwijl ik je stevig inpak
Met liefde
De schaduw
Van de man
Die in het meer
Keek
Bleef onvindbaar
In de rimpeling
Van het water
Turend
En volhardend
Zochten zijn ogen
Naar een fatamorgana
Van verlangen
Het tafereel vertolkte
Een symbiose
Van mens
En water
Hij zakte
Verder weg
In de wens
Om één keer
Zichzelf te zien
Daar!
Wees hij
Tegen niemand
Zijn vinger
Trilde
Van opwinding
In het nu bijna
Stilstaande water
Weigerde ook zijn zelf
Aan hem te openbaren
Met een zucht
Verdween hij
In de achtergrond
De dans
Start
Direct
Bij binnenkomst
Bevrijd van het weten
Ontvang ik jou
Als één geheel
Het ene ritueel
Loopt over
In het andere
We openen deuren
Naar leegte
En trillende lagen
Stuiterend komen wij
Tot stilstand
Op onze stoel
Ik voel de frictie
Tussen ons
Door verzet
Warmte geven
We doorbreken
De stilte
Met beweging
Het vraagteken
Versmelt
Met het proces
In een richting
Naast elkaar
Stappen wij
Rond
In jouw wereld
Mijn reflector
Weerspiegelt
Wat er is
En kan zijn
We dalen
Neer
Van hoofd
Naar hart
Intuïtief
Vertelt de dans
Ons alles.
In één brief
Ga ik van mens
Naar patiënt
Onvoorbereid
Kegelen cryptische
Zinnen
Mij omver
Zonder nuance
Vertaald AI
Wat ik al voelde
Aankomen
Tranen
Vechten
Met de wens
Om te weten
Wat er is
Gaat komen
Oud zeer
Gooit zich
In de mix
De wind
Waait hard
In mij
Stop!
Roep ik
Luidop
Tegen mijzelf
Ik voel
Zachtjes
Hoe jij
De parachute
Opengooit
Waaraan
Wij samen bungelen
Nog altijd…
Overal en nergens
Reis ik met de trein.
Onderweg achterlatend
Wat morgen zal zijn.
In deze ruimte
Voel ik mij thuis.
De wissel bepaalt
De route
Die ik volg.
Aangestuurd,
Opgevolgd,
Als kostbare lading,
Rijden wij verder.
Onderweg verlies ik mij
Aan gestaar.
Mijn blik verplaatst
Zich langzaam.
Plotseling remmen wij
Midden in het grote niets.
Gezucht en gesteun
Stijgt op van de banken.
De treinbegeleider verfrommelt
Het slechte nieuws tussen gekraak.
Ver weg verschuift de aandacht
Over het scherm.
Vier beslissingen later,
Geeft een schok het vervolg aan.
De stilte keert terug,
In de coupé.
Hier zie ik de zeeman,
Rochelend naar adem happen.
Proestend spuugt hij,
Het zeewater uit.
Het natte zand kleeft aan zijn gezicht
en kledij.
Wankelend vindt hij
onder het maanlicht steun.
Verdwaasd zoekt hij
naar veiligheid.
Door zijn halfdichte ogen,
Valt een schemering op.
Met elke stap verscherpt het beeld.
Zijn laatste adem nabij,
Zwiert hij de deur open
Van een schuilhut.
Het houten interieur,
Maakt hem rustig.
In de schemer vloeit zijn lichaam neer.
De pikzwarte nacht,
Valt diep over het strand.
Achter zijn gesloten ogen,
Wacht geschreeuw en gekerm.
De ochtend lijkt,
Een verre droom.
Het bos weerkaatst
Het knisperende
Schelpenpad
Stil zetten wij
Onze fietsen
Naast de gastheer
In de vrije ruimte
Zoekend naar niets
Dansen wij om elkaar
In een steeds wijdere cirkel
De ruimte vult zich
Met warme lucht
Die ons brengt
Tot in de kruinen
Zachtjes drijven wij terug
Langs het uitzicht
Over dit eiland
Op de donkere ondergrond
Zet ik mijn voet
Stevig
Naast de jouwe